Terapia uzależnień.

Jak wygląda terapia uzależnień?

W naszej Poradni głównie zajmujemy się leczeniem osób uzależnionych od alkoholu lub uzależnieniem od alkoholu i innych substancji psychoaktywnych. Pracujemy w oparciu o profesjonalny program terapeutyczny zgodnie z wytycznymi PARPA.  Podstawowy program terapii  trwa około 8 miesięcy i podzielony jest na 2 etapy. Początkowo pacjent uczestniczy w grupie wstępnej na której zdobywa podstawowe informacje na temat swojego uzależnia oraz uczy się jak utrzymać abstynencję.  Kolejna grupa to grupa terapii podstawowej trwa  około 6 miesięcy, pracuje się w 12 osobowej grupie. Pracuje nad radzeniem sobie z emocjami, budowaniem poczucia własnej wartości, asertywnym odmawianiem wypicia alkoholu, rozwiązywaniem trudności życiowych, planowaniem realnych zmian w życiu. Po zakończeniu 8 miesięcznego programu terapii jest możliwość korzystania z dalszej terapii indywidualnej.

Pacjent przez cały okres trwania leczenia ma dostęp do konsultacji z lekarzem psychiatrą.

Dla kogo jest terapia?

Program terapii skierowany jest dla osób pełnoletnich. Początkowe opory, wahania czy nawet zaprzeczanie problemom alkoholowym przy podejmowaniu leczenia są naturalne. Początkowa motywacja może być różna i nie przesądza o efektach leczenia.

Po czym poznać problem alkoholowy?

Najczęściej to bliskie osoby zauważają, że coś jest nie tak z piciem. Komentują to „za dużo pijesz”; „ znowu się upiłeś”, proszą aby osoba pijąca ograniczyła pice, lub wymuszają abstynencję. Zdarza się, że osoba pijąca alkohol dochodzi do wniosku, że za dużo pije alkoholu, przypuszcza, że może mieć problem. W obu przypadkach wątpliwości rozwiać może wizyta u lekarza psychiatry lub terapeuty.

TERAPIA WSPÓŁUZALEZNIENIA:

Jak wygląda?

W naszej Poradni głównie zajmujemy się leczeniem osób uzależnionych od alkoholu oraz osobami współuzależnionymi. Pracujemy w oparciu o profesjonalny program terapeutyczny zgodnie z wytycznymi PARPA.  Program terapii przewidziany jest na 8 miesięcy, podzielony jest na 2 etapy, wstępny obejmujący 10 spotkań oraz podstawowy trwający 6 miesięcy. Udział w grupie poprzedzony jest spotkaniami z lekarzem psychiatrą oraz terapeutą. Uczestnicy w pierwszej kolejności dowiadują się kim jest uzależniony ( alkoholik, narkoman, lekoman), dlaczego pije czy zażywa narkotyki, leki itp., jak leczy się uzależnienie. Następnie przyglądają się jak zmieniała się ich rodzina – oni sami i pozostali członkowie. Kolejny etap to praca ze swoimi emocjami, zdjęcia z siebie poczucia winy za uzależnienie bliskiej osoby. Uczenie się bycia atrakcyjnym dla siebie, określanie własnych potrzeb, budowanie pozytywnego obrazu siebie.

Pacjenci równocześnie uczestniczą w zajęciach grupowych oraz sesjach indywidualnych. Przez cały okres leczenia można korzystać z konsultacji z lekarzem psychiatrą. Po zakończeniu 8 miesięcznego programu terapii jest możliwość kontynuacji leczenia na sesjach indywidualnych.

Po co mi leczenie skoro to „on”  pije?

Współuzależnienie często dotyka bliskie osoby osób mających problem z zażywaniem substancji psychoaktywnych. Chcą pomóc osobie uzależnionej, ale robią to w taki sposób, że cierpią, pomoc odbywa się tak, że to one ponoszą straty.  Przeżywają porażki, radości, bezsilność, lęk czy ulgę w zależności od tego czy on zażywa aktualnie jakąś substancję psychoaktywną czy nie.  Czują się cały czas odpowiedzialne za sytuację rodzinną.

 Jeżeli rozpoznajesz u siebie poniższe symptomy: bierzesz na siebie nadmiar odpowiedzialności za osobę pijącą (oraz dzieci, dom, rodzinę i innych ludzi), jesteś opiekuńcza, litujesz się nad nim; bywasz zakłopotana lub zawstydzona jego zachowaniem; unikasz okazji do picia;  przeżywasz poczucie winy;  stale zamartwiasz się; zaniedbujesz swoje przyjemności lub nie masz czasu dla siebie, a Twoje życie to jeden wielki obowiązek; kłamiesz, przeżywasz huśtawkę uczuć to najprawdopodobniej potrzebujesz pomocy.

Czym jest współuzależnienie? Czy to problem na całe życie?

Współuzależnienie nie jest chorobą! Jest utrwaloną formą uczestnictwa w szkodliwej relacji. Objawy współuzależnienia mogą ustąpić, m.in. dzięki terapii. Nie muszą też występować nawroty, charakterystyczne dla choroby alkoholowej. Do rozwoju współuzależnienia może dojść tylko na skutek uczestnictwa w stałym, nierównym, destrukcyjnym związku, w który osoba współuzależniona nie tyle wchodzi, co go współtworzy. Jego objawy są wynikiem określonych reakcji przystosowawczych. "Współuzależnienie jest to utrwalona forma uczestnictwa w długotrwałej, niszczącej sytuacji życiowej, związanej z patologicznymi zachowaniami partnera, ograniczająca w sposób istotny wybór postępowania, prowadząca do pogorszenia własnego stanu i utrudniająca zmianę położenia na lepsze" ( Z. Sobolewska). Nie u wszystkich żon i córek muszą wystąpić objawy współuzależnienia.